Zaterdag 12 mei 2012, de laatste officiële wedstrijd voor VTZNA.
De competitie zat er eigenlijk al op, VTZNA kent een teleurstellend seizoen!
Ook vandaag was er niets te winnen of te verliezen… de plek op de ranglijst was al bekend en zelfs bij winst of verlies zou er geen verandering ontstaan.

Toch was de mededeling dat er op het hoofdveld gespeeld zou worden een enorme psychische verandering! Wat was dit? 5e klasse onderafdeling en niets op het spel? Nee, we hadden het niet goed begrepen er was sprake van een heuse kampioenswedstrijd! Onze tegenstander Argon 8 kon bij winst het kampioenschap veilig stellen!
Dus des te meer reden voor de coach om het elftal scherp te krijgen!
Helaas was het bijna niet mogelijk om met de complete selectie aan te treden… er gaan geluiden dat de trainingsinspanningen teveel eisen van de spelers…
Zeker op financieel gebied…

Met medewerking van andere elftallen waren er toch 11 spelers in het veld te bewonderen en begon VTZNA met Rob op het doel en moest Laurens de verdediging leiden met Marcel voor hem en Reinier en Stephan op de flanken.
Het middenveld kende met links Rikki en rechts Anton en daar tussen Edwin een degelijk middenveld. Voorin waren het links met Marcel “de veteraan” en rechts met Kasper en daar tussen zwervend Jasper alle posities bezet.

Iets na half 1 werd er afgetrapt en de volle tribunes waren verbaasd dat het scorebord niet functioneerde….
Het werd dus een kwestie van de wedstrijd goed volgen en zeker de eerste 15 minuten was VTZNA de bovenliggende partij. Helaas werd er te slordig en soms te makkelijk omgegaan met de vele mogelijkheden.

En ja zoals zo vaak, het gebeurde aan de andere kant… een vloeiende aanval van links en de bal die werd voorgezet verdween in het doel 0-1 !
En ja de hele verdediging heeft het (ge)zien gebeuren….

Toch herpakte VTZNA zich want Argon vermoeide zichzelf meer met praten dan met voetbal. Uit een corner wist Rikki beheerst een hoek uit te zoeken en de wedstrijd was weer in balans. 1-1
Toch gebeurde het weer na onnodig balverlies dat Argon razendsnel bij het doel van VTZNA was en hun derde aanval leverde gelijk weer een doelpunt op: 1-2 !

VTZNA herpakte zich weer en bevond zich regelmatig op de helft van Argon.
De eigenzinnige spits van VTZNA schoot van afstand op doel en met medewerking van een verdediger van Argon kwam er een ruststand op het niet zichtbare scorebord: 2-2 !
In de rust werd er vooral gesproken over “als het kan dan moet het nu zijn” om Argon pijn te doen.
De 2e helft kwam Ad het middenveld versterken en dat gold ook voor Phil de gastspeler van het 8e. Edwin had zijn helft er op zitten en Kasper kreeg wat extra rust om later in de wedstrijd nog wat te vlammen….

De 2e helft met de wind tegen gaf een vertekend beeld want na een goed begin zakte VTZNA langzaam weg. De verrassende 3-2 na een voorzet van Stephan die wederom door Argon was binnengekopt was de vreugde van korte duur.
Binnen 90 seconden wist Argon de gelijkmaker binnen te schieten en verdedigend zag het er (weer) niet best uit.
Dat was eigenlijk het moment dat Argon door had dat het beste bij de jongens van VTZNA er vanaf was… vele aanvallen volgden en het was Rob die VTZNA behoedde van een pijnlijke hoge nederlaag maar toen had Argon al reeds 2x gescoord.
Uiteindelijk werd er in de slotminuut nog de 3-6 aangetikt maar dat is alleen maar voor de statistieken….
De coach had al aangegeven weinig vertrouwen te hebben in de toekomst en leverde zijn lucratieve contract in… en in goed overleg wordt hij doorbetaald tot het eind…
De technische staf is al bezig of nummer 20 binnen gehaald moet worden voor het volgende seizoen maar een mental coach is meer op zijn plaats…. Al zijn daar de meningen over verdeeld….
VTZNA heeft het in zich maar laat het te weinig zien… een goed moment om te gaan bouwen naar betere tijden…

Uw verslaggever ter plaatse

Zo, daar is ie dan! Een verslag! Helaas heeft mijn vorige verslag het niet gehaald… Het blijkt dat iemand de duif heeft afgeschoten waar mijn verslag aan zat. Misschien een leuk idee voor een uitje?? Duifschieten? Hopelijk heeft diegene er wel van genoten door de duif lekker te braden met een honing-mosterd sausje of iets dergelijks… Moeten we overigens niet met het uitje doen, dat zijn kleiduiven en dat smaakt wat minder lekker dan een echt duifje… Maar dan kan het muziekje wel weer “ik heb hier een duifje mijn duifje….” In ieder geval: Tijd voor de opstelling voordat we echt gaan afdwalen……

In het doel: Rob “nat ben ik het best” Out
Rechtsback: Jeroen “ik rij wel, want ik rij altijd op danwel met vrienden” Veldman. Marcel “eigenlijk iets te geblesseerd” van Rooijen en Reinier “ik heb wel wat geluidjes” van Zoeren in het centrum. Op links Frans “13 is mijn nummer, maar ik gun het Frans” van Zoeren. Peter “ik heb een borrel (nodig)” van Rooijen, Ed “the finger” Ebskamp en Rikki “i am in a f***ing form crisis” Drew begonnen op het middenveld. De voorhoede bestond uit Stephan “hoer van vtzna (moet die dan niet in de auto van Veldman?)” Oost, Bas “aan/uit/aan/uit/aan/uit” van Dijk en Kasper “papa” Oremus.

De eerste twintig minuten was VTZNA heer en meester. De tegenstander kwam amper aan de bal en VTZNA wist gek genoeg beter met het dramatische veld om te gaan dan de thuis spelende ploeg. Helaas kwam Sterrenwijk makkelijk in de wedstrijd. Met speels gemak kapte een speler twee keer en stond vervolgens vrij voor onze goal. Hier kon zelfs Rob niet meer aankomen, 1-0 achter… Ook “mooi weer supporter” Bjorn kon het niet aanzien.

De tweede helft waren er twee wissels. Maarten “alles op snelheid” van Rooijen en Laurens “iedereen is gemiddeld” Zandbelt kwamen er in voor Jeroen en Edwin. Na 20 minuten moest Marcel ook het veld verlaten in verband met een blessure. Addy “als je kan trainen, hoef je niet te voetballen” Verhoef verving hem. Ook Jasper “ik ben ziek op mijn verjaardag maar kom wel voetballen en heb een heel mooi shirtje aan” Hilverts kwam niet veel later nog even het veld in voor de eveneens zieke Kasper. Uiteraard een pluim voor beide ziek/zwakkelingen dat ze alsnog aanwezig waren voor het team. Toen stond het echter al 1-1. Hierbij de beschrijving van misschien wel de aanval dan wel goal van het jaar. De zeer opvallend (je kan dit positief of negatief opvatten) spelende Rikki gaf een goeie bal richting Kasper. Na een aanname waar zelfs de pollen van het veld geen invloed op hadden, versnelde Kasper langs de lijn met bewegingen waar zelfs Brazilianen een puntje aan konden zuigen. De pollen vlogen van links naar rechts maar Kasper had volledige controle. Op snelheid klopte Kasper zijn directe tegenstander, haalde de achterlijn en wist de bal perfect voor het doel te brengen. De zeer attent meegelopen Bas van Dijk doorzag als Neo (van The Matrix) in zijn beste dagen de bal aankomen (1100110100110001) en kon deze feilloos achter de keeper tikken. Gehoord in de wandelgangen:

Als Iniesta en Messi dit laten zien, gaat het de wereld over…
Sturridge en Droga kunnen hier zelfs nog van leren…
Ozil en Ronaldo zijn jaloers op de kunde die hier werd vertoont…
Robben en Ribery zijn sprakeloos en weer vrienden na het zien van deze aanval…

In het vervolg van de tweede probeerde VTZNA nog door te drukken maar helaas mocht het niet baten. Een kopbal van Rikki (waarom niet op doel?) en twee schotjes van Jasper bereikte niet het gewenste resultaat. Wat wel het gewenste resultaat bereikte was de zeer sterk keepende Rob. De tweede helft hadden we zeker nog ten onder kunnen gaan, maar Rob liet zijn klasse eindelijk eens echt zien. Van links naar rechts, met zijn voeten en vuisten weerhield hij de jongens van de tegenpartij van scoren. Zijn beste wedstrijd van dit seizoen denk ik! En dat lijkt mij een mooie afsluiting…

Afgelopen weekend lijkt een einde te zijn gekomen aan de glansrijke carrière van onze scheid Albert. Na talrijke jaren ons bijgestaan, begeleidt, gecorrigeerd en onheus bejegend te hebben, heeft Albert van zijn vrouw te horen gekregen dat hij zijn fluit aan de wilgen moet gaan hangen.

Daar sta je dan, als ukkepuk op het veld. Allemaal teamgenootjes om je heen, de een kan nog niet eens normaal tegen een bal schoppen en de andere denkt dat hij CR7 is. De eerste stappen op het heilige gras, je vader heeft je verteld dat het super is. Een ervaring die hij natuurlijk met je gaat beleven, om na afloop een patatje te gaan halen en met een aai over je bol te gaan zeggen: “Volgende keer schiet jij hem erin.”. Eigenlijk veranderd er niet veel naarmate je ouder wordt en lekker blijft voetballen. De eerste jaren is de verhouding van jouw lichaam, het veld en het doel prima. Er staat tenslotte een even klein mannetje voor het doel en jij beschikt nog niet over de gave om de bal te “plaatsen”. Het enige wat gaandeweg een prominentere rol gaat spelen is de vervelende vader, die met zijn fluitje jou gaat vertellen dat je iets niet goed doet. Ingooi, duwen, met je handen de bal pakken, etc. Net op het moment dat je jouw teamgenoot verantwoordelijk gaat houden voor het gedrag van zijn vader, komt er dan ineens een neutrale man het veld op.

Wedstrijden lijken niet langer een onderling partijtje, waarbij de vader (on)sportief is. Het gaat ineens om serieuze uitslagen en daar hoort ook een serieuze scheidsrechter bij. Deze arbiter heeft altijd iets te klagen, begrijpt nooit dat je het niet zo hebt bedoeld of begrijpt niet dat het jouw recht was om die akelige tegenstander een tikkie terug te geven. Het wordt pas echt vervelend als deze ogenschijnlijk neutrale man, gaat strooien met kaarten. Dan pas loopt de frustratie hoog op en dit leidt niet altijd tot begrip. Meestal komen de kaarten pas op het moment dat jouw voetbal carrière in de lift zit en je ook al brommer mag gaan rijden. Dan kom je ook meteen bij het nadeel van volwassen worden, jouw mondigheid is ook toegenomen.

Maar wat is nou eigenlijk een scheidsrechter en waar staat onze Albert dus voor: “Scheidsrechter (arbiter) in de sport is de hoogst aangewezene die moet toezien op het toepassen van de spelregels”.

Eigenlijk moeten we dus beginnen bij het kennen van de spelregels en niet zozeer redeneren vanuit het begrip voor onze acties. We hebben de afgelopen jaren met enorm veel plezier gebruik gemaakt van Albert’s diensten en hebben hem in die tijd nagenoeg altijd aangesproken op begrip voor onze handelingen. Echter hadden we ons misschien beter kunnen verplaatsen in zijn waarneming van situaties. Het is nauwelijks voor ons te begrijpen onder welke enorme druk Albert zijn hobby heeft moeten uitvoeren. Hoe reageer je als een 2 meter lange verdediger, middels een sliding een speler en de bal weg speelt binnen de 16? Penalty of hoekschop? Ben je een thuisfluiter bij een hoekschop? Heb je het goed gezien? Vuiltje in je oog? Net even knipperen vanwege de zon? Kan ik straks nog wel een biertje met de jongens drinken? Daarbij komt dan ook nog eens dat je als scheidsrechter natuurlijk liever niet aan het einde van het seizoen zonder bloemen bij je vrouw thuiskomt. Deze wedstrijd toch nog maar een keertje extra in het voordeel van De Meern fluiten, of valt dat te veel op?

Al met al geen makkelijke hobby, die absoluut door weinig anderen op de manier ingevuld kan worden zoals Albert dat gedaan heeft voor VTZNA.

Albert, mag ik je namens het team enorm bedanken voor jouw inzet de afgelopen jaren. Jouw inzet heeft niet altijd het respect gekregen dat het verdiende, al kan ik je mededelen dat het respect er wel altijd is geweest.

“ No Referee, No Game!”

De volgende sollicitanten hebben zich gemeld voor volgende jaar:

Heeft er iemand tijd om volgende week sollicitatiegesprekken te houden?